Ποίηση

Φόνος στην πίστη

Κλείνω τα μάτια μου απέναντι στο φως,
κλίνω προς το σκοτάδι.
Χάνω την πίστη μου
και χάνομαι μαζί της.

Κάπως έτσι έχασα κι εγώ
όπως άλλοι
τη ζωή μου,
και μόνο ενταγμένοι μας κατηγόρησαν
γι' αυτό που ήμασταν
αφού πρώτα μας δημιούργησαν.

Φόνος στην πίστη,
αφού όνειρα δεν υπάρχουν,
πέθαναν κι εκείνα.

Τώρα μένει μόνο η καταστροφή
και μια αχνή αίσθηση ανάγκης για επιβίωση
ή οποία τρεμοσβήνει πριν τον θάνατο.

Αναλάβαμε την ευθύνη της αποδοχής
και τώρα γίναμε τα πτώματα πάνω
στα οποία κάποιοι χόρεψαν ειρωνικά.

Πίστη στο φόνο,
δεν μένει τίποτα πια
και όλοι θα πληρώσουν ακριβά,
αφού πρώτα σκυλέψανε τις σωρούς μας
οι γελοίοι που πέρασαν μπροστά.

Το μίσος είναι ο οδηγός
και δεν ψάχνει συντροφιά.
Ψάχνει μόνο σεβασμό
κι έναν τόπο να ριζώσει.

Κι έτσι αρχίζει ο θάνατος.

 

Log in