Διήγημα

Ο ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ

Ένα διήγημα του Κωνσταντίνου Δ. Μαρτίνη

Είχαν περάσει ώρες ολόκληρες από τότε που είχε καθίσει σ’ εκείνο το παγκάκι δίπλα στο δρόμο. Μπορούσε να δει σχεδόν ολόκληρη την οδό Αίγης να ταξιδεύει μπροστά στα μάτια του. Ήταν ένας μακρύς και πλατύς δρόμος, ο μεγαλύτερος στoν Άγιο Δημήτριο, καθώς και βασικό χαρακτηριστικό της ομορφιάς της πόλης. Μιας ομορφιάς που δεν χανόταν ούτε και τις γκρίζες μέρες, τις μέρες που έβρεχε.
Λοιπόν επρόκειτο για μια από εκείνες τις μέρες, κι ο αστυνόμος είχε πιάσει τον εαυτό του να κάθεται σ’ εκείνο το παγκάκι καπνίζοντας ένα τσιγάρο, συζητώντας με τον εαυτό του για άλλη μια φορά. Ίσως, σε σύγκριση με τα σκοτάδια του διαμερίσματός του, να ήταν καλύτερα έτσι. Εκείνα τα σκοτάδια ήταν πυκνά και σφιχτά… ικανά να σε πνίξουν. Παρ’ όλα αυτά θα ήταν ψέμα το να πει ότι δεν του άρεζαν. Όταν το διαμέρισμα ήταν σκοτεινό, οι χώροι έδειχναν να είναι στενότεροι, κι αυτό έκανε εντονότερη την αίσθηση της μοναξιάς, κάτι που έβρισκε πολύ γοητευτικό.
Ήταν περίεργα τα πράγματα. Συνήθως η οδός Αίγης ήταν βυθισμένη σε διαφόρων ειδών χρώματα, ιδιαίτερα λόγω των λουλουδιών στα παρτέρια των πολυκατοικιών, αλλά εκείνη η βροχή είχε χρωματίσει τα πάντα σε διαφορετικές αποχρώσεις του γκρι, και είχε ντύσει τα πάντα στην ησυχία. Ο μόνος ήχος που ακουγόταν ήταν οι παχιές στάλες που έσκαγαν στο τσιμέντο και σε μερικά παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Τώρα όλα τα χρώματα έδειχναν να έχουν υποκύψει σ’ εκείνη τη νεκρική σιγή. Ακόμη κι εκείνο το μεγάλο, κόκκινο κτίριο απέναντι απ’ το μπαρ έμοιαζε να θέλει ξεσκόνισμα. Ήπια, γκρίζα σύννεφα αιωρούνταν στον ουρανό.
Επέτρεψε στο μυαλό του να συνεχίσει να ταξιδεύει στους παλιούς, καλύτερους καιρούς. Τότε που ακόμα ζούσε με τη γυναίκα του, τότε που ακόμα έκαναν όνειρα για την οικογένεια που θα έφτιαχναν.
Είχαν σκεφτεί τα πάντα οι δυο τους. Ίσως λίγο διαφορετικά ο ένας απ’ τον άλλον, αλλά αυτό δεν είχε σημασία. Το όνειρο υπήρχε, κι αυτό ήταν που μετρούσε. Είναι επικίνδυνα πράγματα τα όνειρα όταν υπάρχουν. Μπορούν να σε στείλουν κάπου που να αξίζει τον κόπο, ή μπορούν να σε καταστρέψουν.
Μόνο που ο αστυνόμος είχε κάνει λάθη. Σημαντικά λάθη. Ήταν δική του απόφαση –που πήγαζε απ’ το φόβο του- το να μην κάνουν ένα παιδί, και δικό του σφάλμα που εκείνη τον είχε εγκαταλείψει. Συγκεκριμένα, της είχε ζητήσει να τον εγκαταλείψει. Της είχε πει ότι δεν ήταν σωστό να ξοδεύει τη ζωή της με κάποιον που δεν μπορούσε να την κάνει ευτυχισμένη, της είχε πει ότι δεν της άξιζε όλο αυτό. Κι ύστερα της είχε ζητήσει να φύγει, κατηγορώντας τη δουλειά του για την κατάντια του.
Η αλήθεια απείχε λίγο απ’ όλα αυτά, όμως. Λίγο έως πολύ. Η αλήθεια ήταν ότι δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τους φόβους του. Δεν ήξερε πώς να το κάνει. Φοβόταν ότι δεν θα μπορούσε να μεγαλώσει ένα παιδί στον Άγιο Δημήτριο, ιδιαίτερα με τη δουλειά που έκανε. Είχε δει πράγματα που άλλοι δεν έβλεπαν παρά μόνο στη τηλεόραση, είχε βυθιστεί για τα καλά στις σκοτεινές γωνιές της πόλης και είχε γευτεί διαφόρων ειδών αμαρτίες… ίσως και τις βαρύτερες από αυτές.
Και τώρα ήθελε να πληρώσει.
Είχε συναντήσει το δαίμονα μερικές μέρες πριν. Του είχε παρουσιαστεί σαν –τι άλλο;- μια όμορφη γυναίκα, ντυμένη στα κόκκινα που καθόταν στον πάγκο ενός μπαρ και κάπνιζε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, έχοντας ένα ποτό μπροστά της, μοιράζοντας προκλητικές ματιές.
Το μπαρ ήταν από εκείνα που κάποιοι αποκαλούσαν βρώμικα, από εκείνα που βρίσκονταν στην άλλη πλευρά της πόλης, αντίθετα από εκείνα που βρίσκονταν στην οδό Αίγης. Ο αστυνόμος συνήθιζε να πηγαίνει σ’ εκείνα τα μπαρ γιατί ήταν σκοτεινά κι ανώνυμα. Τα άλλα που βρίσκονταν στην οδό Αίγης ήταν όλα τους γνωστά, και τα μεγαλύτερα από εκείνα μάζευαν τους ανθρώπους που ήταν γνωστοί ως μέλη της καλής κοινωνίας.
Ο αστυνόμος προτιμούσε την ησυχία, κι έτσι πάντα διάλεγε τα πιο απομονωμένα μπαρ, εκείνα που ήταν χαντακωμένα μέσα στα στενά της πόλης. Εκεί μέσα μπορούσες να συναντήσεις μέχρι και το τελευταίο απόβρασμα, αλλά και κάποιους καλούς ανθρώπους που η καλή κοινωνία είχε απορρίψει προ πολλού. Ίσως κι απ’ τη γέννησή τους. Ή την εφηβεία τους. Γιατί όταν σου πετάνε λάσπη αυτή οι οποίοι ρυθμίζουν τις κοινωνίες, όλοι τρέχουν να γευτούν ένα κομμάτι απ’ τη σάρκα σου… κι όλοι τους περιμένουν με ανυπομονησία για να το κάνουν.
Έβλεπε εκείνους τους ανθρώπους που τους είχαν καταντήσει να μην είναι ούτε για φτύσιμο και τους χαιρόταν, τους υποστήριζε. Ίσως γιατί κάπου μέσα του υπήρχε ένας κρυμμένος επαναστάτης, ποιος ξέρει; Ποιος ξέρει πόσοι από εκείνους τους ανθρώπους άξιζαν πολύ περισσότερο απ’ όσους κυβερνούν κάθε φορά, και πόσοι από εκείνους δεν επρόκειτο να βρουν ποτέ το δίκιο τους;
Σ’ ένα τέτοιο μπαρ, λοιπόν, είχε συναντήσει το δαίμονα ο αστυνόμος, και είχε μιλήσει μαζί του. Είχαν κάνει μια συζήτηση σχετικά με τη ζωή του, κι εκείνος είχε ξαφνιαστεί από το πόσα πολλά γνώριζε ο δαίμονας. Γνώριζε πράγματα μ’ έναν περίεργο, μαγικό τρόπο… Κι όταν είχε περάσει η ώρα, είχαν αφήσει τον πάγκο για να καθίσουν σ’ ένα απ’ τα τραπέζια που βρίσκονταν στο βάθος, μακριά απ’ το θαμπό, κίτρινο φως των φαναριών στους τοίχους.
Εκεί ήταν που ο αστυνόμος έβαλε τα κλάματα, κι ο δαίμονας δεν του έδειξε κανένα απολύτως έλεος. Συνέχισε να του επιτίθεται βίαια με τις λέξεις, μέχρι που τον έσπασε σε κομμάτια, κι ο αστυνόμος ομολόγησε.
Κι ύστερα ζήτησε να πληρώσει.
 
Τι είχε ομολογήσει;
Έκανε αυτή την ερώτηση στον εαυτό του ενώ ξεφυσούσε τον καπνό του τσιγάρου του. Είχε ομολογήσει τα λάθη και όλες τις αμαρτίες, από τις μικρότερες μέχρι τις μεγαλύτερες. Από τη θλίψη, την παραίτηση και τη μνησικακία, μέχρι τη νωθρότητα, το αδυσώπητο μίσος, την προδοσία και το φόνο. Μέχρι και τις ψεύτικες, τις φρούδες ελπίδες για μια νέα αρχή που είχαν καταλήξει να είναι ένα από τα μελαγχολικά τραγούδια που λίγο αργότερα χόρεψε αισθησιακά ο δαίμονας στη μουσική του τζουκ-μποξ.
Κι όταν επέστρεψε στο τραπέζι και κάθισε δίπλα του, έσκυψε κοντά στον αστυνόμο και του ψιθύρισε μερικές αλήθειες.
Ο αστυνόμος είχε κοιτάξει για λίγο το δαίμονα προσπαθώντας να καταλάβει, κι ένιωσε τρόμο όταν κατάλαβε. Κι ύστερα ένιωσε ερωτική έλξη. Ο δαίμονας του είχε χαμογελάσει και του είχε πει ότι θα τον βοηθούσε… κι ύστερα έσκυψε ανάμεσα στα πόδια του αστυνόμου μέχρι που εκείνος εκσπερμάτωσε.
Λίγο πριν σβήσει το τσιγάρο, θυμήθηκε τις σκέψεις που είχε κάνει ενώ τελείωνε. Σκέψεις τρομακτικές, απαγορευμένες, γεμάτες από ηδονή, ευχαρίστηση, πόνο, αγάπη, μίσος και τρόμο… λες και όλα τα αισθήματά του είχαν γίνει ένα για μια στιγμή.
«Να με περιμένεις», του είπε ο δαίμονας λίγο πριν φύγει. «Αύριο θα έρθω να σε πάρω». Κι ύστερα έφυγε, χάθηκε στα σκοτάδια.
Ο αστυνόμος είχε καθίσει σ’ εκείνο το παγκάκι πριν αρκετές ώρες. Δεν ήξερε πριν πόσες, δεν ήταν σίγουρος. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι η βροχή συνεχιζόταν με τον ίδιο ρυθμό. Ακόμη, ήξερε ότι το παγκάκι βρισκόταν πάνω στη μοναδική στροφή, κι έτσι μπορούσε σχεδόν να δει και τις δύο άκρες του δρόμου… και ήξερε ότι δεν είχε εντοπίσει πουθενά ούτε ίχνος κίνησης…
…ώσπου έσβησε το τσιγάρο πάνω στο βρεγμένο παγκάκι, και μερικά δευτερόλεπτα αργότερα πρόσεξε μια σκιά στο τέρμα του δρόμου. Λίγο αργότερα κατάλαβε ότι η σκιά ερχόταν προς το μέρος του. Την άφησε να πλησιάσει.
Πρώτα διέκρινε το κόκκινο φόρεμά της, και λίγο αργότερα τα κοντά μαλλιά της και τα κόκκινα τακούνια της. Ακόμη πιο μετά, τα κόκκινα χείλια της και μερικά δαχτυλίδια στα δάχτυλα του χεριού που άπλωνε μπροστά του.
Ο αστυνόμος έπιασε εκείνο το χέρι και σηκώθηκε απ’ το παγκάκι.
Άφησε το δαίμονα να τον οδηγήσει.