Καθώς είναι ξαπλωμένη δίπλα μου
αντικρίζω τα κενά της μάτια.
Είναι εύκολο να το καταλάβω τώρα,
το ξέρω, μ' αγαπάει.
Η έκφραση του προσώπου της-
Το βλέμμα της, όμως, μοιάζει
άδειο.
Πώς της το έκανα αυτό;
Πλησιάζω για να νιώσω την ανάσα της
και αγκαλιάζω ένα ψέμα.
Με συγχωρείς, της λέω,
που σε κατέστρεψα.
Είναι προφανές, σκέφτομαι.
Κάποιος απ' τους δυο μας δεν υπάρχει.
Ας είναι.
Ας είμαι εγώ.