Αναθεωρώ το τέλος.
Κάποτε μπροστά μου
έβλεπα μια καινούρια αρχή.
Τώρα βλέπω ακόμη ένα τέλος.
Και καθώς η πορεία μου μικραίνει,
αναρωτιέμαι αν είναι ακόμη νωρίς.
Μερικές φορές δεν αναζητώ
τη σωτηρία, παρά μόνο την κατάρρευση.
Δεν αντιστέκομαι στη γοητεία της
αποσύνθεσης.
Την αφήνω να με ορίσει, δέχομαι την αξία της,
κι εκείνη ήδη με καταστρέφει
εδώ και χρόνια.
Δεν αντέχω να τους ακούω.
Δεν αντέχω τη ζωή, δεν είμαι κομμάτι της.
Θέλω να πιστεύω ότι ανήκω κάπου αλλού
όπου είμαι δεκτός.
Το πόσο μισώ αυτές τις γραμμές
είναι απερίγραπτο.
Ίσως χρειάζομαι μια αλλαγή.
Η γοητεία του τέλους είναι μεγάλη
τέτοιες στιγμές.
Ίσως θα έπρεπε να το σκεφτώ ξανά.